(พากย์)สายเกินไปที่จะรัก

คนที่เธอแอบรักมานานสิบปี กลายมาเป็นพี่เขยของตัวเองในวันทำบุญครบเจ็ดวันของพ่อ เธอใจสลายจนต้องลาพักการเรียน ถอดซิมโทรศัพท์แล้วเดินทางไกล หายหน้าไปนานสามปีโดยไร้ข่าวคราว จนกระทั่งถึงวันย้ายสุสานของพ่อ เธอจึงเดินทางกลับประเทศเป็นครั้งแรก ทว่าเพิ่งจะก้าวออกจากสนามบิน ก็ถูกเขาบีบข้อมือไว้แน่น เขาแหกกฎเอ่ยเรียกชื่อสวีสวีที่ไม่ได้เรียกมาเนิ่นนาน ส่วนเธอกลับจ้องมองแหวนแต่งงานอันทิ่มแทงสายตาบนนิ้วนางของเขา แล้วเอ่ยคำพูดเย็นชาออกมาเพียงสองคำว่าพี่เขย